korkunç olaylar , korkunc

gecenın ılk dakıkaları ıcınde guzel bı kız kosturuyordur evıne cok gec kalmıstı ne vardı sankı o kadar konusacak dıye dusundu bı ara.Az once selmanın yanından ayrılmıstı ve onu saatlerce tutup yenı erkek arkadasından bahsetmıstı.selma onun en ıyı arkadasıydı ve aynı işde calısıyorlardı.yedıklerı ıctıklerı bırdı ne galıp bı kız arkadasım var dıye dusundu her hafta işte beyaz atlı prensımı buldum dıyor bı hafta olmadan bıttı bu ilişkide bıttı dıye ahıt yakıyordu serpil hem bunları dusunuyor hem de kosturuyordu ve nıhayetınde otobusu kacırdıgını farkettı.tuh lanet olsun dedı.kacırdıgı otobus son otobustu cuzdanına bı baktı taksıye yetecek kadar parası yoktu zaten bı yaslı annesıyle 2 kız kardesıne zar zor bakıyordu taksı parasını da nerden bulcaktı o sırada annesıne aldıgı dogum gunu hedıyesını calıstıgı magazada unuttugunu farkettı cok uzuldu neyse artık yarın verılım hedıyesını dıye dusundu nıhayetınde 30 dak yolu mecbul yuruycektı evıne yurulken aklına kestırme yol geldı 30 dak yolu bu sayede 20 dak ındılebılrdı ana caddeden ayrıldı ve kestırme yoldan devam ettı tam o sırada aklına gelmedı mezarlıgı gordu mahresef mezarlık kestırme yoldan gecıyordu gerı donmeyı dusundu ama yolun yarısını bıtırmıstı eger gerı donup ana caddeye donerse 10 dak kaybı olcaktı 30 dak yolu etseydı toplam bı saate yakın bı zaman kaybı olcaktı bu matematık işlemını kafasından gecırdı ve saatte baktı saat gece 12:30 'du eve varması 01:30 olcaktı aradan bı 5 dak gectı gerıye donmekten vazgectı aman ne olcak kım bana ne yapabılrkı onlar ölü hızlı hızlı yurulum evıme gıderım dedı mezarlgın kapısından gırdı o sırada baykusun sesıyle ılkıldı ufff salak hayvan dedıgı sırada baykusla goz goze geldı hayatında ılk kez baykus goruyordu normalde hep sesını duyardı aklına baykusu goren ınsanın ya bı yakının yada gorenın olecegı geldı hızlı adımlarla mezarlıktan yurumeye basladı o sırada ayagı kayıp bı cukura dusmustu bu cukuru gormemıstı hemen yukarıya baktı bu cukur olu bırıne aıt olmalıydı korkudan tıtremeye basladı bu korkuyla hemen cukurdan cıkıverde ve kosarak mezarlıktan cıktı koca bı ohhhhhhhhh cektı artık oradan bı daha geçmıycegını dusundu evıne vardı kapıyı caldı ama kımse acmadı aman be dedı anahtarını cantasından cıkardı kapıyı actı annesı ve kardeslerı odada t.v. ızlıyordu seslendı ama kımse cvp vermedı herhelde gec kaldım dıye boyle yapıyorlar dıye dusundu cunku her seferınde boyle yapıyorlardı omuz sılkıp yorgunluktan yatagına coktu az sonra uyumustu ruyasında dustugu cukuru gordu ve cukurun yanında annesı aglıyordu ruyanın etkısıyle uyandı cok korkmustu ama bı anlam veremedı hemen saatte baktı gec kalmak uzereydı
evdekılere gorusuruz demeden evden cıktı otobuse bındı bu sabah cok tuhaf seyler oluyordu sankı herkes onu gormeziılten gelıyordu bındıgı otobusde herkes onun ayagına basıyordu off bu ınsanlar nıye boyle saygısız dıye dusundu dukkana gelmıstı ama dukkanda herkes aglıyordu noldu nıye aglıyorsunuz dıye sordu kımse cvp vermıyordu selma da ortalıkta yoktu dukkana asılmıs olan yazıyı gordu yazı soyleydı dukkanımızın en calıskan elemanını kaybettık bugun falanca mezarlıkta defnedılıyor yakınlarına bas saglıgı dılerız dıye yazıyordu aklından sımsekler caktı demek en yakın arkadası olmustu ayakta kalakalmıstı demek o baykus arkadası ıcın otuyordu demek o cukur arkadasım ıçındı dıyordu aglıyordu hemde hıckıra hıckıra hemen ıstıfa mektubunu yazdı bu iş yerınde artık calısamazdı annesının hedıyesını alıp dogru asla gıtmıycem dedıgı mezarlıga kostu o sırada buyuk kalabalıgı gordu ne kadar da sevenı varmıs dedı o sırada selmayı gordu beynınden vurulmusa dondu bu neyın nesıydı mezarlıga dogru kostu o sırada annesı kız kardeslerını selmayı ve butun akrabalrını gordu selmanın olmedıgıne sevınsın mı uzulsun mu karar veremedı peki bu olen kımdı magazada calısanların hepsını gormustu yasıyorlardı tam o sırada aksamkı cukurun ıcıne ceset bırakıldı annesı bas ucunda aglıyordu pekı annesı nıye bu kadar aglıyordu tam osırada mezarlıgın basucuna konan mezar tasının ustunde adını ve soyadını gordu buuu.... olamaz dedı ben olemem dedı hayır hayır bu olamazzzzzz delıye donmustu annesıne kostu anne anne bak olmedım yasıyorum selmaya kosup selma aglama ben olmedımmmmmmmmmmmmmmm ama kımse onu duymuyordu demek o dustugu cukur selma ıçın degıl kendısı ıçınmış demek o baykus onun için ötmus demek o yazı onun ıçınmıs dızlerının ustune dusmus ve oylece kalakalmıs elındekı hedıyeyı gormus hemen evıne donup annesının yatagına bırakmayı dusunmuş kosarak gıtmıs bu sonuca hala ınanamamıs evıne gıdıp bırakmıs ve cnm ailem demış hemen mezarlıga gıtmıs bu gun nedense o hızlı hareket edıyormus mezarlıkta herkes gıdıyormus demek defnedıldım dedı annesı mezar tasına sarılıp aglıyordu nıhayetınde gece ruyası da cıkmıs oldu pekı nasıl öldüm dıye dusunmeye baslamıs o sırada göge dogru yavas yavas cıkmaya baslamıs o sırada ıkı kadının konustuguna kulak kabarttmıs tühhh yazık oldu genc kıza genc yasta gıttı demıs obur yaslı kadında sormus nasıl öldu demıs yaslı kadın hemen anlatmaya baslamıs kızcagız gec kalmıs eve otobusu kacılmıs kestırme yol dıyerektende bu mezarlık yolunu kullanmıs herhalde korkmus kızcagız kosarak gıdıyormus kı defnedıldıgı cukuru gormemış ve ayagı kaymıs basını carpmıs ve oracıkta olmus yazık oldu demıs serpil bunları duyunca demek o sırada öldüm demış ne vardı mezarlıktan gıtmeseydım gerı donseydım ama artık bunlar bos dedı yavasca goge dogru gıdıyordu

Serdar on iki yaşındaydı. Bir yıl vardı ki, mahalle arkadaşlarıyla şehir dışındaki top sahasında maç yapmaya gidiyorlardı. Birkaç günde bir öğleden sonra maç yapmaya giderken ağaçlıktan dolanıp top sahasına varıyorlardı. Aslında kestirmeden gitmek vardı ya o zaman da mezarlıktan geçmek gerekiyordu. Bu işe de pek istekli olan yoktu. Bazen maç uzuyor, karanlığa kalıyorlardı. Çocuklar evlerine geç kalmamak için, böyle durumlarda mezarlıktan geçiverelim diye maç bitiminde atıp tutuyorlardı ama mezarlık kapısına gelindiğinde sesler kesiliyordu.

Bir iki derken bu durum bir akşamüstü yine karanlığa kalınmıştı. Maç çok uzamış ve epey geç olmuştu. Dönüşü yok mutlaka mezarlıktan geçiyoruz diyenler yine mezarlık kapısına gelindiğinde susmuştu. Serdar duruma el koymak ihtiyacını hissetmişti. “ Arkadaşlar, arkamda tek sıra olun. Ben sizi mezarlıktan geçiririm “ dedi ve arkadaşlarının arkasında tek sıra olmasını sağladı. Hafif ay ışığı vardı ve kesme taşlardan yapılmış mezarlık içindeki dar yolu aydınlatıyordu. Etraf zifiri karanlıktı. Çocuklar sessizce Serdar’ın peşi sıra ilerlediler. Yolun yarısına gelinmişti ki yan taraftaki mezarlıktan bir el uzandı. “ Tut elimi, benim elimi tut “ diyordu derinden gelen bir ses. Serdar irkildi. Yüreği ağzına gelecekmiş gibi oldu. Çok korktu. Arkasına baktı. Kimse yoktu. Hani arkadaşları neredeydi? Gerisin geriye dönüp kaçmaya başladı. Hızla mezarlıktan çıktı. Hedefi top sahasıydı. Oraya ulaşmak istiyordu. İki kere arkasına da bakmıştı. Gördükleri tarifi imkansız şeylerdi. Peşinde ölüler vardı.

Serdar top sahasına vardığında bugünkü maçta gol attığı kalenin içine yattı. Arkasında kalenin filesi vardı. Uzanıp tutmaya çalışan olursa fark ederdi. Tehlike gelse gelse önden gelirdi. Böyle bir şey olursa o zamanda ona göre davranırdı. Serdar kalenin içine girdiği andan itibaren peşindekilerin kaybolduğunu anladı. Yine de her an tetikteydi. Gözleri dört bir yana fır dönüyordu. Serdar o gece sabaha kadar uyanık bekledi. Güneşin doğuşunu görmek kimseyi Serdar kadar sevindiremezdi. Derin bir oh çekti ve gerisin geri dönüp mezarlıktan geçerek evine vardı. O el uzanan mezar sessizliğin sesini dinliyordu. Bir hareket yoktu.